_{شرجي احساس} 

_{اي روح غزل شرجي احساس كجايي/// امشب غزلي ساخته ام بلكه بيايي/// يك سينه غزل ريختم از چشم تمنا/// اي ناب ترين معني احساس كجايي؟/// من دل نگران چه كنم دست خودم نيست/// ترسم كه فراموش كني وعده نيايي/// من زخم ترين واژه دلتنگ غروبم///تا دل نرميده ست از اين عشق دوايي/// همت كنم اين بار و گداي تو شوم باز/// در كوچه عشق تو؛ فخر است گدايي///يك موج غزل بر دل من از تو چه پنهان/// بااين همه من منتظرم تا تو بيايی}

عشق تو سرو سيه چشم من اي نازنين برده اي از من دل و هم عقل و دين ياد دو چشم ياد دو ابروي تو كار من است گر نپسندي تو اين من كه درآن دام تو افتاده ام سر به بر وسينه ات خواهم همين يك نظري تا به تو انداخته ام دور شده آنگه ز من ايمان و دين ناصحم ار عشق شود از من بري عشق توكم كرده از عقلم چنين

انتظار

دلم را برده آن چشم سياهت چه راهت مي فتد بر من نگاهت نشينم آنقدر من در كنارت كه آخر سر رود اين انتظارت سفر كردم كه باز آيم به سويت تا نمانم بيش از اين در آرزويت اگر حالا كسي ديگر نمرده است فقط از درد دلهاي تو بوده است