سکوت عشق

	سکوت عشق

زندگي درس حساب است، خوبيها را جمع، بديها را كم ، خوشي‌ها را ضرب و شاديها را تقسيم كنيم.

نيمه گمشده...

بر گرد خاك مي ايستم
و روز را با صداي مردگان شماره ميكنم
بي شك نيلوفران
سكوت را از چشمان ادمي مي اموزند
جايي كه نيمه جهان
به دره اي عميق فرو مي پاشد
جايي كه مردان و زنان
از خاك به اينه مي پيوندند
جايي ست نزديك به من ...به تو و به مرگ باورمان
جايي كه هنوز هم چشماني منتظرند
اينك در كوچه هاي باد
تصوير هزار پرنده عاشق
هنوز برجاست
صدايت را مي شنوم
تو از كدام گوشه اين دنيا مي ايي؟
براي امدنت تا كجا بايد صبور بود؟
........................................................
تقديم به اناني كه از پيشمان رفتند و چشمانمان را غرق در انتظاري ابدي كردند.

لحظه هاست که آدمی را به هیچ و پوچ می کند

لحظه هاست که انسان را فرسوده و خسته از زندگانی می کند

لحظه هاست که عمر ما را به پایان می رساند

و لحظه هاست که ما را فریب می دهند

بیایید از پس لحظه ها بگریزیم

به امید لحظه بعدی زندگی کنیم

اینگونه بی اندیشیم که انگار لحظه ی بعدی پس راه ما نیست

و از همین لحظه لذت ببریم نه به امید لحظه بعدی...

هیچ کس از یه لحظه بعدش هم خبر نداره

تا وقتی کنار هم هستیم قدر هم دیگرو بدونیم

تا وقتی به هر نحوی از هم جدا شدیم افسوس روزهایی رو نخوریم

که چرا ............

+ نوشته شده در سه شنبه بیست و نهم شهریور 1384ساعت 13:31 توسط نــرگـس |

آخه می دونی ؟................حیلی تنهام

يه روز بهم گفت: «مي‌خوام باهات دوست باشم؛

آخه مي‌دوني؟ من اينجا خيلي تنهام». بهش لبخند زدم

و گفتم: «آره مي‌دونم. فكر خوبيه.من هم خيلی

تنهام». يه روز ديگه بهم گفت: «مي‌خوام تا ابد

باهات بمونم؛ آخه مي‌دوني؟ من اينجا خيلي تنهام».

بهش لبخند زدم و گفتم: «آره مي‌دونم. فكر خوبيه.من

هم خيلي تنهام». يه روز ديگه گفت: «مي‌خوام برم يه

جاي دور، جايي كه هيچ مزاحمي نباشه. بعد كه همه

چيز روبراه شد تو هم بيا. آخه مي‌دوني؟ من اينجا

خيلي تنهام». بهش لبخند زدم و گفتم: «آره مي‌دونم.

فكر خوبيه. من هم خيلي تنهام». يه روز تو نامه‌ش

نوشت: «من اينجا يه دوست پيدا كردم. آخه مي‌دوني؟

من اينجا خيلي تنهام». براش يه لبخند كشيدم و

زيرش نوشتم: «آره مي‌دونم. فكر خوبيه.من هم خيلی

تنهام». يه روز يه نامه نوشت و توش نوشت: «من

قراره اينجا با اين دوستم تا ابد زندگي كنم. آخه

مي‌دوني؟ من اينجا خيلي تنهام». براش يه لبخند

كشيدم و زيرش نوشتم: «آره مي‌دونم. فكر خوبيه.

من هم خيلي تنهام».

حالا ديگه اون تنها نيست و من از اين بابت خيلی

خوشحالم و چيزی که بيشتر خوشحالم می کنه اينه که

نمی دونه من هنوز هم خيلي تنهام



       تا کهکشان مهربانی چند

ستاره می سوزد؟

خدايا عزيز ما چه کسي ست تا ما را از قحطي عشق و عاشق شدن نجات بخشد...

دلهاي سوخته از بيوفايي را التيام بخشد...از محبت و صداقت بگويد ...
عشق را در چهار چوب قلب معني کند نه در چهار چوب هوس!

هر چه مي گردم به کسي نمي توان اطمينان کرد.

در نگاه کسي؛هيچ چيز را نمي توان خواند...نگاه ها همه ار ني ني بيتفاوتي و پوچي پر است.

انسانها از هيچ چيز خود نمي گذرند الا عشق!!!

ثروت حقيقي مهرباني در فقر خودخواهي غرق شده.

در اغاز سفر به اميد رسيدن ميرانيم تندتر وتندتر ؛غافل از حقيقت هرگز نرسيدن.
ميرانيم به اميد ديرتر رسيدن و ناگهان ميرسيم به اخر خط؛خسته و ارزومند با دلي بي الايش و مالامال از شادمانه زندگي کردن.

اي عزيز ميداني هيچ اتشي هيچ نيستاني را انچنان نسوخت که دوري از تو چشمان هستي را سوخت.

کوير دل سپردن ؛لحظات تلخ و شيرين رويا؛غزل غربت با لبي تشنه از باران عشق همه وهمه در ارزوي وجود مهربانت بي قرارند.

مي گفتي:
دل دادن اسان و دل بريدن چه سخت است اما بيا و ببين دل بريدن ها چه اسان و عشق بر باد دادنها چه اسان تر...

گريه من قلبم را رسوا کرد ...کاش ديده بودي در پس پرده اشکم ؛قلب عاشقم هنوز سو سويي مي زند ...

کاش مي امدي چون تويي که مي داني براي مهرباني هنوز هم دير نيست

يافتن عشق غير ممكن است، مانع ورود عشق به زندگي خود نشو، سريع ترين راه دريافت عشق، بخشيدن آن به ديگران است

آرزومند آرزوهای آبی شما همدلان خوب و عزیزم >>>> نرگسی